Recensies
Lekker 2010
Een gouden trio: de piepjonge eigenaar en gastheer Luc Rinkens met verfrissende ideeën over de restaurant wereld. De Klassieke chef René Ritzerfeld die vroegere onder meer kookte bij Au Coin des Bons Enfants en de getalenteerde sommeliere Jennifer Silvius die zich bewees bij l’Atelier in Gulpen. tel het bij elkaar op en je hebt een laagdrempelige zaak waar de bediening plezier heeft in zijn vak, fantastische wijnen van relatief onbekende huizen drink en ouderwets lekker eet. Geen spectaculaire presentaties of vernieuwende smaak combinaties dus. maar eerlijke gerechten, zoals salade van kwartel gerookte eend en eendenlever met frambozen dressing: eenvoudig om te zien, maar ontzettend goed bereid. Specialiteit van de chef is gebakken zwezerik en je zou het aan de wat boerse opmaak niet zeggen.maar hij is inderdaad verrukkelijk van smaak en precies krokant genoeg. gekonfijte ananas met een prima frambozen sorbet is een waardige afsluiter: meer dan welkom in Lekker!
GaultMillau 2010
Hotel-Restaurant en het concept van de piepjonge ondernemer Luc Rinkens. Wie kon hij beter aantrekken voor deze retro keuken dan René Ritzerfeld ( Au Coin des Bons Enfants)? Royale gerechten, klassiek Frans met mediterrane accenten, met de nadruk op pure smaken en top producten. Prima wijnarrangement door Jennifer Silvius.
Knoopje los
De Maastol | 7,6
Eijsden, oktober 2010
Toen ons werd gevraagd De Maastol in Eijsden van een bezoek te voorzien twijfelden we in eerste instantie. Tot we ons een persbericht herinnerden, met de melding dat sommelier Jennifer Silvius (voorheen werkzaam bij l’Atelier in Gulpen) haar intrede had gedaan. Bovendien staat dit hotel-restaurant in het meest zuidelijk gelegen dorp van Nederland tegenwoordig onder leiding van Luc Rinkens, één van de jongste horecaondernemers van de provincie. Die combinatie gaf de doorslag om deze zondag naar het Limburgse land af te reizen.
Bij binnenkomst valt het rustieke karakter van De Maastol op. De donkere houttinten en tafelzetting ondersteunen de verwachting dat men hier naar het informele neigt. Op de menukaart zien we een zestal voor- en vijf hoofdgerechten, waarvan enkelen zijn uitgedost met iconen die de specialiteiten van chef René Ritzerfeld aanduiden. Aanbevelingen die leiden tot nieuwsgierigheid, en dus gaan we graag mee in de suggestie tot een selectie van de beschikbare specials en signatuurgerechten. Het gevolg: twee uiteenlopende 4-gangenmenu’s die met name in het eerste bedrijf naar tevredenheid ontvangen werden.
Zoals crème brûlée van zalm en dille, gevolgd door bavarois van kreeft met Granny Smith. Ongebruikelijke dessertstructuren in deze fase, maar beiden geslaagd. Correcte garing, balans tussen de ingrediënten, een uitvoering die ervaring verraadt. Een stapje hoger ging de keuken met parmentier van eend, rode kool en eigen jus. Rijk, harmonieus, in het seizoen en met Elzasser Pinot Noir van Gustave Lorentz die voldoende structuur, aciditeit en rood fruit bood om aansluiting te vinden bij het gerecht.
Er volgde meer moois in de vorm van Verdejo-Sauvignon Blanc van Castelo de Medina uit Rueda. 2002 liefst, hetgeen voor beide variëteiten op zijn minst verrassend is. Maar zelfs na acht jaar, wat een fraicheur. Opulent, gastronomisch, en bovendien een glas dat de signatuur van Silvius draagt. Enerzijds elegantie en verteerbaarheid, 
anderzijds spanning. Dat gold trouwens ook voor de kruidige, fruitgedreven Valpolicella van Figaretto, die zonder houtopvoeding blijk gaf van karakter en raffinement. Spijtig dus dat de tussengerechten met name qua cuisson onzorgvuldigheden vertoonden. Pasta én kwartel (gepresenteerd op een saus van Chartreuse) hadden beiden teveel vuur gezien, en hetzelfde gold voor raviolo met bospaddestoelen, die door royaal toegevoegd room in de saus van cepes leidde tot een wel erg machtig geheel.
Een onnodige dip in het diner, zeker als we bij het pièce weer bereidingen zien die lof oogsten. Niet in de minste plaats door Otera Crianza, een fluweelzachte Noord-Spaanse blend van Prieto Picudo en Tempranillo, bij juist gegaard wild zwijn met zuurkoolmousseline en grove mosterd. En Morgon Chateau Gaillard vieilles vignes 2000, als partner voor krokant gebakken zwezerik met olijf, artisjok en paprika. De trend van uitgelezen wijnen en klassieke, calorierijke bereidingen werd voortgezet tot en met het dessert, waar Vlaamse kaasterrine gezelschap krijgt van witte Cockburn port, en Etim Verema Tardana (Vendange Tardive dus) uit Montsant naast chocoladeparfait met vanille en cassis verschijnt. Ça suffit, we zijn verzadigd.
De Maastol heeft de indruk achtergelaten als een restaurant met twee gezichten. In lijn met de huidige wijn-spijs trends, maar bovengemiddeld traditioneel in het culinaire spectrum. Rene Ritzerfeld zet in de regel smaken neer die kloppen, maar een meer delicate stijl en moderne presentatie zou niet misstaan. Bovendien zou het de kans vergroten om aanvullend publiek van buiten de regio aan te trekken. Dit sympathieke adres biedt ambiance, maar kan nog doorgroeien door enkele eenvoudige aanpassingen. Zo kan het glaswerk een update gebruiken, en mag men in onze opinie ook de ietwat gedateerde achtergrondmuziek heroverwegen.
Allemaal accenten die we vlot vergeten wanneer Jennifer Silvius aan tafel verschijnt. Ze vertrok bij sterkandidaat l’Atelier om meer tijd over te houden voor haar studie, maar de ervaring spreekt boekdelen. Zichtbare gedrevenheid en kennis gaan op charmante wijze hand in hand, de vineuze omschrijvingen zijn boeiend maar voor elke gast te begrijpen, de keuzes tonen gastronomisch inzicht en een eigen identiteit. Een enorme aanwinst voor dit bedrijf, dat pas sinds kort een nieuwe weg is ingeslagen en zich met de juiste keuzes nog nadrukkelijker kan profileren. Het begin is er alvast, en dat komt tot uiting in het eindcijfer: een 7,6.
Maurice van Bussel
